A Secret For Two

Quentin Reynolds

 

 Montreal is a very large city, but, like all large cities, it has some very small streets. Streets, for instance, like Prince Edward Street, which is only four blocks long, ending in a cul de sac. No one knew Prince Edward Street as well as did Pierre Dupin, for Pierre had delivered milk to the families on the street for thirty years now.

During the past fifteen years the horse which drew the milk wagon used by Pierre was a large white horse named Joseph. In Montreal, especially in that part of Montreal which is very French, the animals, like children, are often given the names of saints. When the big white horse first came to the Provincale Milk Company he didn`t have a name. They told Pierre that he could use the white horse henceforth. Pierre stroked the softness of the horse`s neck; he stroked the sheen of its splendid belly and he looked into the eyes of the horse.

“This is a kind horse, a gentle and a faithful horse,” Pierre said, “and I can see a beautiful spirit shining out of the eyes of the horse. I will name him after good St. Joseph, who was also kind and gentle anf faithful and a beautiful spirit.”

Within a year Joseph knew the milk route as well as Pierre. Pierre used to boast that he didn`t need reins – he never touched them. Each morning Pierre arrived at the stables of the Provincale Milk Company at five o`clock. The wagon would be loaded and Joseph hitched to it. Pierre would call “Bon jour, vieille ami,” as he climbed into his seat and Joseph would turn his head and the other drivers would smile and say that the horse would smile at Pierre. Then Jacques, the foreman, would say, “All right, Pierre, go on,” and Pierre would call softly to Joseph, “Avance, mon ami,” and this splendid combination would stalk proudly down the street.

The wagon, without any direction from Pierre, would roll three blocks down St. Catherine Street, then turn right two blocks along Roslyn Avenue; then left, for that was Prince Edward Street. The horse would stop at the first house, allow Pierre perhaps thirty seconds to get down from his seat and put a bottle of milk at the front door and would then go on, skipping two houses and stopping at the third. So down the length of the street. Then Joseph, still without any direction from Pierre, would turn around and come back along the other side. Yes, Joseph was a smart horse.

Pierre would boast at the stable of Joseph`s skill. “I never touch the reins. “He knows just where to stop. Why, a blind man could handle my route with Joseph pulling the wagon.”

So it went for years – always the same. Pierre and Joseph both grew old together, but gradually, not suddenly. Pierre’s huge walrus mustache was pure white now and Joseph didn’t lift his knees so high or raise his head as much. Jacques, the foreman of the stables, never noticed that they were both getting old until Pierre appeared one morning carrying a heavy walking stick.

“Hey, Pierre”, Jacques laughed. “Maybe you got the gout, hey?”

“Mais oui, Jacques,” Pierre said a bit uncertainly. “One grows old. One’s legs get tired.”

“You should teach that horse to carry the milk to the front door for you,” Jacques told him, “He does everything else.”

He knew every one of the forty families he served on Prince Edward Street. The cooks knew that Pierre could neither read nor write, so instead of following the usual custom of leaving a note in an empty bottle if an additional quart of milk was needed they would sing out when they heard the rumble of his wagon wheels over the cobbled street, “Bring an extra quart this morning, Pierre.”

“So you have company for dinner tonight,” he would call back gaily.

Pierre had a remarkable memory. When he arrived at the stable he’d always remember to tell Jacques, “The Paquins took an extra quart this morning; the Lemoines bought a pint of cream.”

Jacques would note these things in a little book he always carried. Most of the drivers had to make out the weekly bills and collect the money, but Jacques, liking Pierre, had always excused him from this task. All Pierre had to do was to arrive at five in the morning, walk to his wagon, which was always in the same spot at the curb, and deliver his milk. He returned some two hours later, got down stiffly from his seat, called a cherry “Au ‘voir” to Jacques, and then limped slowly down the street.

One morning the president of the Provincale Milk Company came to inspect the early morning deliveries. Jacques pointed Pierre out to him and said: “Watch how he talks to that horse. See how the horse listens and how he turns his head toward Pierre? See the look in that horse’s eyes? You know, I think those two share a secret. I have often noticed it. It is as though they both sometimes chuckle at us as they go off on their route. Pierre is a good man, Monsieur President, but he gets old. Would it be too bold of me to suggest that he be retired and be given perhaps a small pension?” he added anxiously.

“But of course,” the president laughed. “I know his record. He has been on this route now for thirty years and never once has there been a complaint. Tell him it is time he rested. His salary will go on just the same.”

But Pierre refused to retire. He was panic-stricken at the thought of not driving Joseph every day. “We are two old men,” he said to Jacques. “Let us wear out together. When Joseph is ready to retire – then I, too, will quit.”

Jacques, who was a kind man, understood. There was something about Pierre and Joseph which made a man smile tenderly. It was as though each drew some hidden strength from the other. When Pierre was sitting in his seat, and when Joseph was hitched to the wagon, neither seemed old. But when they finished their work, then Pierre would limp down the street slowly, seeming very old indeed, and the horse’s head would drop and he would walk very wearily to his stall.

Then one morning Jacques had dreadfull news for Pierre when he arrived. It was a cold morning and still pitch-dark. The air was like iced wine that morning and the snow which had fallen during the night glistened like a million diamonds piled together.

Jacques said, “Pierre, your horse, Joseph, did not wake up this morning. He was very old, Pierre, he was twenty-five and that is like being seventy-five for a man.”

“Yes,” Pierre said slowly. “Yes. I am seventy. And I cannot see Joseph again.”

“Of course you can,” Jacques soothed. “He is over in his stall, looking very peaceful. Go over and see him.”

Pierre took one step forward, then turned. “No... no... you don’t understand, Jacques.”

Jacques clapped him on the shoulder. “We’ll find another horse just as good as Joseph. Why, in a month you’ll teach him to know your route as well as Joseph did. We’ll...”

The look in Pierre’s eyes stopped him. For years Pierre had worn a heavy cap, the peak of which came low over his eyes, keeping the bitter morning wind out of them. Now Jacques looked into Pierre’s eyes and he saw something which startled him. He saw a dead, lifeless look in them. The eyes were mirroring the grief that was in Pierre’s heart and his soul. It was as though his heart and soul had died.

“Take today off, Pierre,” Jacques said, but already Pierre was hobbling off down the street, and had one been near one would have seen tears streaming down his cheeks and have heard half-smothered sobs. Pierre walked to the corner and stepped into the street. There was a warning yell from the driver of a huge truck that was coming fast and there was the scream of brakes, but Pierre apparently heard neither.

Five minutes later and ambulance driver said, “He’s dead. Was killed instantly.”

Jacques and several of the milk-wagon drivers had arrived and they looked down at the still figure.

“I couldn’t help it,” the driver of the truck protested, “he walked right into my truck. He never saw it, I guess. Why, he walked into it as though he were blind.”

The ambulance doctor bent down. “Blind? Of course the man was blind. See those cataracts? This man has been blind for five years. “He turned to Jacques, “You say he worked for you? Didn’t you know he was blind?”

“No... no...” Jacques said, softly. “None of us knew. Only one knew – a friend of his named Joseph... It was a secret, I think, just between those two.”

 


رازي ميان دو نفر

کوونتين رينولدز

ترجمه محمد حياتي

 

 مونترال شهري است بسيار بزرگ، ولي مثل همة شهرهاي بزرگ، چند خيابان بسيار کوچک دارد. خيابانهايي مثل پرَنس ادوارد که به طول چهارخانه است و به بن بست ختم ميشود. هيچ کس به خوبي پي ير دوپَن[1] خيابان پرَنس ادوارد را نميشناخت، چون سي سال ميشد که در اين خيابان براي خانواده ها شير ميبرد.
 ژوزف، اسب سفيد و بزرگي بود که طي پانزده سال گذشته گاري شير پي ير را ميكشيد. در مونترال، به خصوص بخشي که خيلي فرانسوي است، همانطور که روي بچهها اسامي قديسها را مي گذارند، روي حيوانها هم اسم ميگذارند. اولين باري كه اين اسب سفيد و بزرگ به شركت محلي شير آمد، اسمي نداشت. به پي ير گفتند از اين به بعد ميتواند آن اسب سفيد را به كار گيرد. پي ير نرمي گردن اسب و سطح درخشان شکمش را نوازش کرد، در چشمانش خيره شد و گفت: چه اسب مهربونيه، نجيب و باوفا. درخشش روح زيبايي رو تو چشماش ميخونم. به احترام ژوزف قديس[2] که اون هم مهربون و نجيب و باوفا و زيبا بود، اسم اين اسب رو ميذارم ژوزف.
ژوزف، در عرض يک سال، مثل پي ير مسير پخش شير را از بر شد. پي ير هميشه از اينكه نيازي به افسار نداشت به خود ميباليد - هيچ گاه به افسار دست نزد. پي ير، هر روز صبح سر ساعت پنج به اصطبل هاي شرکت محلي شير ميرسيد. گاري را پر کرده و ژوزف را به آن ميبستند. پي ير در حين اين که بالا ميرفت تا روي صندلياش بنشيند، ميگفت:
- روز بخير، رفيق شفيق[3].
 و ژوزف هم سرش را بر ميگرداند و ساير گاريچي ها لبخند ميزدند و ميگفتند که اسب به پي ير لبخند خواهد زد. سپس ژاک، که سرکارگر بود، ميگفت:
- خيلي خب، پي ير برو.، و پي ير به آراميبه ژوزف مي گفت:
- برو رفيق.[4]، و اين دستة درخشان، پرغرور تا انتهاي خيابان ميخراميدند.
بدون هيچ دستوري از سوي پي ير، گاري از سه خانه در خيابان سن کاترين ميگذشت، سپس به سمت راست ميچرخيد و در خيابان روزلين دو خانه را پشت سر ميگذاشت؛ بعد ميپيچيد به چپ، به خيابان پرَنس ادوارد. اسب، کنار خانة اول مي ايستاد و تقريبآ سي ثانيه به پي ير وقت ميداد تا از صندلي اش پايين بيايد و يک بطري شير جلو در بگذارد، و بعد، از دو خانه رد ميکرد و جلو سومي ميايستاد. و همينطور تا انتهاي طول خيابان. بعد، ژوزف، باز بدون هيچ دستوري از سوي پي ير، ميچرخيد و از آنسوي خيابان برمي گشت. آري، ژوزف اسب باهوشي بود.
 پي ير، در اصطبل به مهارت ژوزف افتخار ميکرد. من هيچ وقت به افسار دست نمي زنم. اون خودش ميدونه کجا بايد وايسه. عجيبه، اگه ژوزف گاري رو بکشه، هر آدم کوري مي تونه از پس مسير من بر بياد.
سالها گذشت – هميشه يک جور. پي ير و ژوزف، نه به سرعت، که آرام آرام، با هم پير ميشدند. سبيل پرپشت پي ير ديگر سفيدِ سفيد شده و تا روي لب هايش آمده بود، ژوزف هم زانوهايش را زياد بالا نميبرد و سرش را هم مثل گذشته نميچرخاند. ژاک، سرکارگر اصطبلها، هيچ وقت متوجه نشد که هر دو آنها دارند پير ميشوند، تا روزي که پي ير با عصاي سنگيني به دست، از راه رسيد.
ژاک خنده کنان گفت:
هي پي ير، نکنه نقرس گرفتي، ها؟
پي ير با کمي ترديد گفت:
 البته ژاک[5]، آدمي پير ميشه و پاهاش خسته ميشن
. ژاک به او گفت: تو بايد به اون اسب ياد بدي که شيرها رو تا در خونه هم برات ببره. هر کاري كه بگي ميکنه..
 پي ير تک تک افراد چهل خانواده اي را که در خيابان پرَنس ادوارد بهشان خدمت ميکرد ميشناخت. آشپزها ميدانستند که پي ير سواد خواندن و نوشتن ندارد، بنابراين اگر يک بطري شير اضافي ميخواستند، به جاي اينکه بنا بر عادت هميشگي، در بطري خالي يادداشت بگذارند، هر وقت صداي تلق تلق چرخ هاي گاري را در سنگفرش خيابان ميشنيدند، فرياد مي زدند: پي ير، امروز يه بطري اضافي بيار.
او هم در جواب با خوشرويي مي گفت: لابد امشب براي شام مهمون دارين.
     پي ير حافظة فوق العاده اي داشت. به اصطبل که ميرسيد، يادش نميرفت به ژاک بگويد: امروز صبح خانوادة پاکوين يه بطري اضافي بردن؛ خانوادة لموان هم يه پيمونه خامه خريدن
.ژاک اينها را در دفترچة کوچکي که هميشه با خود داشت، يادداشت ميکرد. بسياري از راننده ها ميبايست صورت حساب هاي هفتگي را تکميل و پول ها را جمع آوري ميکردند، ولي ژاک به خاطر علاقه اي که به پي ير داشت او را براي هميشه از اين کار معاف کرده بود. تنها کاري که پي ير بايد انجام ميداد اين بود که ساعت پنج و نيم صبح آنجا باشد، به سمت گاري خود که هميشه همانجا کنار جدول بود برود و شيرش را پخش کند. حدود دو ساعت بعد بر مي گشت، به سختي از صندلي اش پايين مي آمد، با ژاک خداحافظي[6] جانانه اي مي كرد، و بعد لنگ لنگان تا انتهاي خيابان ميرفت.
روزي رييس شرکت محلي شير براي بازرسي حمل و نقل هاي اول صبح به آنجا آمد. ژاک، پي ير را به او نشان داد و با اشتياق گفت:
ببينين چه جوري با اسبه حرف مي زنه! ميبينين اسبه چه جوري گوش ميده و سرش رو به طرف اون ميچرخونه؟ نگاهِ توي چشماي اون اسب رو ميبينين؟ راستش، به نظر من بين اون دو رازي وجود داره. بارها بهش توجه کردهام. انگار بعضي وقت ها دوتايي توي مسير، پيش خودشون به ما ميخندن. آقاي رييس، پي ير مرد خوبيه، ولي ديگه پير شده. جسارته، ولي ميشه پيشنهاد کنم بازنشستهاش کنين و حقوق بازنشستگي هم بهش بدين؟
رييس، خندان لب گفت:
 البته، من سابقه شو ميدونم. الان سي سالي ميشه که توي اين مسير کار ميکنه و حتي يه بار هم ازش شکايتي نشده. بهش بگين حالا ديگه وقتشه که استراحت کنه. حقوقش رو هم مثل قبل دريافت ميکنه.
ولي پي ير به بازنشستگي تن نداد. او از فکر اين که حتي يک هم روز با ژوزف همراه نباشد، به وحشت مي افتاد. به ژاک گفت: ما، دو تا پيرمرديم. بذار با هم از پا بيفتيم. هر موقع ژوزف مهياي بازنشستگي شد، اون وقت من هم ميکشم کنار.
ژاک که مرد مهرباني بود متوجه شد. در رفتار پي ير و ژوزف چيزي بود که آدم را وادار ميکرد لبخندي محبتآميز به لب بياورد. انگار که هر يک، از ديگري قدرتي مخفي دريافت مي كرد. هنگاميکه ژوزف به گاري بسته شده و پي ير روي صندلي اش نشسته بود، هيچ کدام سالخورده به نظر نميرسيدند. ولي بعد از پايان کارشان، آنگاه پي ير که حقيقتآ سالخورده مي نمود، به آرامي تا انتهاي خيابان را لنگ لنگان طي ميکرد، و ژوزف سرش پايين مي افتاد و با خستگي تا آخور پيش ميرفت.
روزي از روزها، همين که پي ير رسيد، ژاک خبر بسيار بدي برايش داشت. صبح سردي بود و هوا هنوز تاريک بود. آن روز، هوا به شراب تگري مي ماند و برفي که شب گذشته باريده بود، همچون يک ميليون الماس که روي هم كپه شده باشند، برق مي زد.
ژاک گفت:
 پي ير، اسبت، ژوزف، امروز از خواب بيدار نشد. پي ير اون خيلي پير بود، بيست و پنج سالش بود و اين براي آدميزاد حکم هفتاد و پنج سالگي رو داره.
پي ير به آرامي گفت:
 آره، آره. من هفتاد و پنج سالمه و ديگه ژوزف رو نميبينم.
ژاک قوت قلبش داد كه
: البته که ميبينيش. توي آخورشه، در آرامش کامل. برو ببينش.
پي ير قدميبه جلو برداشت و سپس برگشت.
 نه... نه... تو نمي فهمي ژاک.
ژاک با مهرباني بر شانة او زد.
 يه اسب ديگه به خوبي ژوزف جور ميکنيم. ببين، در عرض يه ماه مسيرتو يادش ميدي، درست مثل ژوزف. ما ...
نگاهي که در چشم هاي ژوزف بود، او را از ادامه دادن باز داشت. پي ير سال ها کلاهي زمخت بر سر داشت که لبة آن تا روي چشم هايش ميآمد و مانع رسوخ سرماي سوزان صبح به آنها ميشد. ژاک، حالا در چشمان پي ير خيره شد و چيزي ديد که او را به شگفتي واداشت. نگاهي مرده و بي روح در آنها ديد. اين چشمها، اندوهي را منعکس ميکردند که در دل و جان پي ير بود. گويي دل و جانش مرده بود.
ژاک گفت:
 امروز برو مرخصي، پي ير.، ولي پي ير پيشاپيش داشت لنگ لنگان در مسير خيابان حرکت ميکرد، و اگر کسي در آن نزديکيها بود، اشکهايش را ميديد که از گونههايش روان بودند و صداي هق هق بريده بريده اش را ميشنيد. پي ير به سر پيچ رفت و قدم به خيابان گذاشت. نعرهچي هشداردهندهاي از سوي راننده کاميوني که داشت به سرعت مي آمد به گوش رسيد و به دنبال آن جيغ ترمز؛ ولي پي ير انگار هيچ کدام را نشنيد.
پنج دقيقه بعد رانندة آمبولانسي گفت:
 مرده. در جا کشته شده.
ژاک و بسياري از گاريچي ها آمدند و به آن پيکر خاموش چشم دوختند.
رانندة کاميون در دفاع از خود گفت:
 کاري از من بر نمي اومد، اون صاف اومد طرف کاميون. انگار اصلآ ماشين رو نميديد. عجيبه، يه جوري اومد انگاري که کور بود.
پزشک آمبولانس خم شد و گفت:
 کور؟ البته که اين مرد کور بوده. ميبينين، چشماش آب آورده. اين مرد پنج ساله که کوره.
به سمت ژاک برگشت و گفت:
 گفتين واسة شما کار ميکرد؟ يعني شما نميدونستين که کوره؟
ژاک به آرامي گفت:
 نه... نه... هيچ کدوممون. تنها يه نفر ميدونست – يکي از دوستاش به اسم ژوزف.... گمونم اين رازي بود فقط بين اون دو.

 

 پانويس‌ها:

 

[1] Pierre Dupin
[2] Saint Josephاشاره به يوسف نجار همسر مريم مقدس. م
[3] Bon jour، vielle ami.
[4] Avance، mon ami.
[5] Mai oui، Jacques.
[6] Au'voir


دانلود فایل جاوا

Password: rednex